မကြိုက်ဆုံး စာမေးပွဲ

မြန်မာနိုင်ငံက ဘုန်းကြီးပညာရေးစနစ်ထဲမှာ မကြိုက်ဆုံးစာမေးပွဲကို ပြောပါဆိုရင် တိပိဋကစာမေးပွဲလို့ ပြောရမှာပဲ။ ဒီလိုပြောလို့ ဒီစာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့ကြ၊​ ဖြေဆိုနေကြတဲ့ အရှင်သူမြတ်တွေကို ဆော်ကားလိုတဲ့စိတ် အလျဥ်းမရှိကြောင်း ကြိုတင်ပြောလိုပါတယ်။ စာမေးပွဲစနစ်ကိုသာ ဓမ္မဒိဋ္ဌာန်ကျကျ ဝေဖန်လိုခြင်း ဖြစ်ပါတတယ်။ 

အမှန်တကယ်တော့ တိပိဋကစာမေးပွဲဆိုတာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး သဒ္ဓါနဲ့ ဝီရိယ အားကြီးသူတွေသာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုဝံ့တဲ့ စာမေးပွဲပါ။ တိပိဋကစာမေးပွဲမှာ စာမျက်နှာ ရှစ်ထောင်ခန့်ရှိတဲ့ ပါဠိတော်ကျမ်းစာအုပ် (၂၀) ကို အာဂုံပြန်ဆိုရပါတယ်။ ရေးဖြေမှာဆိုရင် ပါဠိတော်သာမက အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာတွေကိုပါ ဖြေဆိုရတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ ဘုန်းကြီးစာမေးပွဲတွေထဲမှာဆိုရင် အခက်ခဲဆုံး စာမေးပွဲလို့ ပြောလို့ရတယ်။ 

၃၃ ရက် ဖြေဆိုရတဲ့အတွက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရက်အရှည်ကြာဆုံး စာမေးပွဲကြီးဆိုပြီး ကြံဖန် ဂုဏ်ယူနေကြသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ မိမိအနေနဲ့ ဒီစာမေးပွဲကို ဘာ့ကြောင့် မကြိုက်သလဲဆိုတာ အချက်အလက်တချို့ နဲ့ ဖြေရှင်းပါစေ။

၁။ ပိဋကတ်သုံးပုံကို အာဂုံဆောင်တယ်ဆိုတာ ရှေးခေတ်က လိုအပ်ချက်အရ လုပ်ခဲ့ကြရတာ ဖြစ်တယ်။ ခုခေတ်မှာ ပိဋကတ်သုံးပုံလုံးကို အာဂုံဆောင်ဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။

ရှေးရှေးက ရဟန်းတော်တွေဟာ လိုအပ်ချက်အရ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ တရားတော်တွေကို အာဂုံဆောင်ပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ တပည့်အစဥ်အဆက် နှုတ်တိုက် ပြန်လည်ပို့ချပြီး လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ 

အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း ပိဋကတ်သုံးပုံကို စတုတ္ထသင်္ဂါယနာမှာ ပေထက်အက္ခရာတင်ပြီး ပဥ္စမသင်္ဂါယနာမှာ ကျောက်ထက်အက္ခရာ တင်ခဲ့ကြတယ်။ ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာမှာတော့ ပိဋကတ်သုံးပုံကို စီစစ်တည်းဖြတ်ပြီး စာရွက်ပေါ်မှာ စက်တင်ပုံနှိပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ခုခေတ်မှာတော့ ဒစ်ဂျစ်တယ်နည်းပညာရဲ့ စွမ်းပကားနဲ့ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ၊ ဆော့ဝဲထဲမှာ အလွယ်တကူ ဖတ်ရှု့လေ့လာနိုင်နေကြပါပြီ။ Software App တွေ၊ AI တွေ ပေါ်လာတော့ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှာဖွေပြီး လေ့လာမှတ်သားနိုင်ကြပါတယ်။

ပြောချင်တာက ပါဠိတော်တွေကို အချိန်ကုန်ခံ နှုတ်တက်အာဂုံဆောင်ပြီး အထူးတလည် ထိန်းသိမ်းစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာပါ။ အဓိကလုပ်ရမှာက ခေတ်မှီနည်းစနစ်တွေသုံးပြီး ဘုရားဟောတရားတော်တွေကို အမြန်ဆုံးနည်းနဲ့ နားလည်တတ်ကျွမ်းအောင် လေ့လာမယ်။ ပြီးရင် တပည့်တွေကို ပြန်လည်ပို့ချဖို့နဲ့ လူတွေကြားထဲ ရောက်နိုင်သမျှရောက်အောင် ဖြန့်ဝေဖို့ပါပဲ။

၂။ အချိန်ကုန် လူပမ်းတဲ့ စာမေးပွဲဖြစ်တယ်။ ပေးရတာနဲ့ ရတာ မတန်ဘူး။

တိပိဋကစာမေးပွဲကို များသောအားဖြင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူတွေသာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုနိုင်ကြတာပါ။ အသက် (၂၀) ကျော်လောက်ကနေ စဖြေကြတာ များပါတယ်။ မိမိအနေနဲ့ဆိုရင် တိပိဋကစာမေးပွဲဟာ ပေးလိုက်ရတာနဲ့ ပြန်ရတာ မတန်ဘူးလို့ မြင်မိတယ်။ အလုပ်လုပ်လို့ အကောင်းဆုံးအချိန်တွေကို စာတွေ လက်လွတ်ကျက်မှတ်ရင်း ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ အများစုက အဆုံးထိ မလျောက်နိုင်ဘဲ လမ်းတစ်ဝက်နဲ့ လက်လျော့သွားကြတယ်။ ပြီးတဲ့သူ အများစုကလည်း တိပိဋကဘွဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာ အသက် တော်တော်ရနေကြပြီ။ ခြေကုန်လက်ပမ်း ကျနေပြီ။

၃။ တိပိဋကဆရာတော်တွေထဲမှာ မင်းကွန်းဆရာတော်ကြီးကလွဲလို့ ထူးထူးခြားခြား လုပ်ပြနိုင်တာ မတွေ့မိဘူး။

"ထူးထူးခြားခြား" ဆိုတာက မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်လို သာသနာအတွက်၊ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးများတဲ့ ကျမ်းစာတွေ ရေးသားတာ၊ ပါချုပ်ဆရာတော်ကြီးလို အများသူငါ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နားလည်သဘောပေါက်အောင် ဘုရားဟောတရားတွေကို ဟောပြောပို့ချတာ၊ အောက်စ်ဖို့ဒ်ဆရာတော်လို အများသူငါ အသိအမှတ်ပြုရလောက်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကြီးတွေ တည်ထောင်တာ စတာတွေကို ပြောတာပါ။ တွေ့မိသလောက်ဆိုရင် တိပိဋကဆရာတော်တွေ အဓိက လုပ်ကြတာက စာသင်တိုက် ထောင်ကြတာပါ။ စာသင်တိုက်ထောင်တယ်ဆိုတာလည်း သာမဏကျော်၊ ဓမ္မာစရိယဘွဲ့ရရင်ကို လုပ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတွေပါ။ 

၄။ တော်တော်များများက ဘုန်းကြီးချင်လို့ ဒီစာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုကြတာတွေ တွေ့ရတယ်။ ရည်ရွယ်ချက်က မှားနေတယ်။

ဒါက အများစုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရေအတွက် တော်တော်များများက ဘုန်းကြီးချင်လို့ လုပ်ကြတယ်လို့ မြင်နေရတယ်။ ဘုန်းကြီးချင်တာ၊​ နာမြင်ကြီးချင်တာ မှားလားလို့ မေးရင် မှားပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားကတော့ လာဘသက္ကာရသိလောကတို့က အန္တရာယ်ကြီးကြောင်း၊​ ပယ်စွန့်ဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘုန်းကြီးဖို့ ဆိုရင် တော်တော်ကို လွဲနေပါပြီ။ ထိုင်းနဲ့ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံမှာ တိပိဋကဆရာတော်တွေကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပွဲ လုပ်ကြတာတွေ့တယ်။ ဒါတွေကို ရွှေသမင် အလိုက်မှားတဲ့ ခြေလှမ်းလို့ မပြောချင်ပေမဲ့ သိပ်တော့ ဟန်မကျဘူးလို့ ပြောချင်တယ်။