မြောင်းမြဆရာတော် ၏ ပညာရေးအမြင်

•  ဝိသုဒ္ဓါရုံမြောင်းမြဆရာတော် (ဝန်ဆောင်ဆရာတော်ရေး) စာ - (၁၆၄) စာအုပ်မှ။

မြန်မာနိုင်ငံ ဘုန်းတော်ကြီး ပညာရေး နိမ့်ကျသွားရခြင်း အကြောင်းရင်း

#မြောင်းမြ ပဇ္ဇောတာရုံ တိုက်ဟောင်း၌ မိန့်ကြားသော ဩဝါဒမှ

(မြောင်းမြဆရာတော်သည် မြန်မာနိုင်ငံ ဘုန်းတော်ကြီးပညာရေးကို ပြောင်းလဲခဲ့သော တောင်မြို့ မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်ဘုရား ငယ်ဆရာရင်း ဖြစ်သည်)

“အခု ဒီအထဲမှာ တော်တော်ဉာဏ်သဘောရှိတဲ့ ကိုယ်တော်လေးတွေပါတယ်၊ ဒါသတိထားကြ၊ သာသနာရေး သာသနာရေးစကား ပြောနေပေမယ်လို့ သာသနာရေးကို တကယ်ထိရောက်အောင် စဉ်းစားဉာဏ်ရှိမှ သိမယ်၊ စဉ်းစားဉာဏ် မရှိဘူးဆိုရင် မသိဘူး၊ အလုပ်လုပ်တာကတော့ သာသနာရေးချည်းပဲ ပြောနေကြတယ်၊ သာသနာရေးလုပ်ပေမယ်လို့ သာသနာရေး မပါဖြစ်နေကြတယ်။

ဟိုရှေးတုန်းက ကြက်သွန်ခင်းဆရာတော်တို့ဆိုတာ ရှိတယ်၊ အင်မတန် ဝိနည်းဘက်လိုက်စားတဲ့ ဆရာတော်ကြီးတွေ၊ ဒီစာမေးပွဲတွေကို ကြိုက်ကို မကြိုက်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စာမေးပွဲက အချိန်ကုန်တယ်၊ တပည့်တော်တို့လဲ အမှန်အားဖြင့်ကတော့ စာမေးပွဲကို ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး၊ စာမေးပွဲက အင်မတန် အချိန်ကုန်တယ်။

လူတွေက ဘာသိလဲ၊ ဘာမှမသိဘူး၊ လူချင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဘာမေးလဲ၊

ကိုရင်တွေ့တွေ့ ရဟန်းတွေ့ တွေ့၊ “ကိုယ်တော် ဘယ်အတန်းအောင်လဲ၊ ပထမငယ်အောင်သလား၊ ပထမလတ်အောင်သလား၊ ပထမကြီးအောင်သလား၊ ဓမ္မာစရိယအောင်သလား၊” အဲဒါ မေးသွားတယ်။

ဒီတော့ ဘုန်းကြီးတွေကလဲ ခေတ်ဆန်ဆန်လုပ်လာကြတယ်၊ အဲဒီလို ခေတ်လိုက်ပီးလုပ်တဲ့အတွက် စာမေးပွဲတွေကတော့ ပေါတယ်၊ မှန်တယ်၊ အောင်တဲ့လူတွေလဲ ပေါတယ်၊ မှန်တယ်၊ ကဲ စာတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ အင်မတန်နဲတယ်၊ စာမေးပွဲအောင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆိုရင်ဖြင့် မြန်မာပြည်မှာ ခုအခါ အတော့်ကိုများတယ်၊ အဲဒီစာမေးပွဲအောင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း စာတတ်သလားဆိုရင် မတတ်တာ အမှန်ပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ မတတ်တာလဲ၊ ဒီစာမေးပွဲကိုကပဲ စာတတ်အောင်လုပ်ပေးတဲ့ စာမေးပွဲ မဟုတ်လို့ပဲ။

အထက်တန်းအကျဆုံး စာချတန်း-ဆိုတာဟာ သဒ္ဒါရေးတွေချည်းပဲ လျှောက်လုပ်နေတယ်၊ သဒ္ဒါရေးတွေချည်း မေးနေတာပဲ၊ “ပါဠိတော်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်၊ အဋ္ဌကထာရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဒီအထဲမှာ ပါသလားဆိုရင် မပါဘူး၊ ဘယ်ဝါကျ ဘယ်လိုတက်ပြခဲ့ပါ၊ ဘယ်ဟာကို ဘယ်လိုထွက်ပြခဲ့ပါ၊ ဘယ်ပုဒ်နဲ့ဘယ်ပုဒ် (ဥပမာဆိုရရင် တုဏီ-ဆိုတဲ့ပုဒ်နဲ့ တုဏှိ-ဆိုတဲ့ပုဒ်) ဘယ်ဟာ မှန်သလဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါ၊ ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီးလုပ်ပီး မေးတာတွေ။

ဒီတော့ စာတတ်အောင် စာရဲ့ အဓိပ္ပာယ် မေးသလား-ဆိုတော့ စာရဲ့ အဓိပ္ပာယ် မပါတာချည်း များနေတယ် စာချတန်းတွေမှာ၊ အဲဒါကို အခု ပရိယတ္တိပညာ လာသင်တဲ့ ကိုယ်တော်လေးတွေ ကြပ်ကြပ်သတိထား။

ဟုတ်တယ်၊ ဓမ္မာစရိယတော့ အောင်တယ်၊ အဲဒီ ဓမ္မာစရိယအောင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ တကယ်စာတော်သလား၊ တော်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပါပါတယ်၊ အင်မတန်နဲတယ်၊ ရှာမှရှားတဲ့အထဲက၊ မတော်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက များနေတယ်။

ဒီတော့ စာတော်အောင် ဘယ့်နှယ်လုပ်ရမလဲ၊ ပါဠိတော်, အဋ္ဌကထာကို သေသေချာချာတက်၊ သေသေချာချာစဉ်းစား၊ ပါဠိတော်ရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစား၊ ဘုရားဟောတော်မူလိုရင်း ကြပ်ကြပ်ကျအောင် ကြံစည်စဉ်းစားမှ ဖြစ်မယ်။

ခုတော့ ပါဠိတော်ကို သိပ်မေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ မေးတာလဲ အဋ္ဌကထာကို မေးတယ်၊ အဋ္ဌကထာမှာလဲ အဋ္ဌကထာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ အင်မတန် အပါ နဲနေတယ်၊ သဒ္ဒါရေးတွေချည်းပဲ လျှောက်မေးနေတယ်၊ ဒီတော့ စာလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလဲ သဒ္ဒါရေးတွေချည်း လျှောက်လုပ်နေကြရတော့တာပဲ၊ စာချဘုန်းကြီးတွေကလဲ သဒ္ဒါရေးတွေချည်း လျှောက်ပြောနေရတယ်၊ အဲဒါနဲ့တင် အချိန်ကုန်သွားတာပဲ၊ ပြောလိုက်ရင် “ဓမ္မာစရိယ၊ ဒီဘုန်းကြီးက ဓမ္မာစရိယပဲ” ဟော-ဒီလို ပြောကြတယ်။

ဒီဓမ္မာစရိယတန်းဟာ တပည့်တော်တို့က ငယ်ငယ်ကထဲက အောင်ခဲ့တယ်၊ အခု ဓမ္မာစရိယ မဟုတ်ဘူး၊ အင်မတန် ခက်ခဲတယ်-ဆိုတဲ့ မြန်မာပြည်မှာ အခက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ မန္တလေးမြို့ သကျသီဟစာမေးပွဲ၊ ရဟန်းတစ်ဝါရနေပြီ၊ ဒီတော့ အငယ်တန်း၊ နောက် ၂-နှစ် မဝင်ဘဲ နေတယ်၊ အောက်မြန်မာပြည်ရောက်နေတော့ မန္တလေး တက်မသွားတော့ဘူး၊ မဝင်ဘဲ နေလိုက်တယ်၊ နောက် ၄-ဝါရမှာ တက်ပီး အကြီးဝင်တယ်၊ ၄-ဝါရမှာ တစ်ကျမ်း၊ ၅-ဝါရမှာ တစ်ကျမ်း၊ ၆-ဝါရမှာ တစ်ကျမ်းပြီးသွားတယ်၊ ၆-ဝါ ရပြီးတော့ ဗဟုသုတတွေ လိုက်ပီးရှာနေတယ်။

အဲဒီ သကျသီဟစာမေးပွဲ အောင်ပြီးတဲ့နောက် တပည့်တော် ဗဟုသုတ လိုက်ရှာတယ်၊ မန္တလေးမြို့ မှာလဲ လိုက်ရှာတယ်၊ ဒီမအောင်ခင်က-ဆိုရင် တပည့်တော်တို့ဟာ တပည့်တော်တို့တိုက်ထဲမှာ လုပ်နေတာ၊ ဘယ်ကိုမှ မရောက်ဖူးဘူး၊ မစိုးရိမ်တိုက်နဲ့ တပည့်တော်တို့တိုက်ဟာ ကျောက်လမ်းကလေ ခြားတာ၊ မစိုးရိမ်တိုက်ထဲတောင် မဝင်ဖူးဘူး၊ အဲဒီလို နေလာခဲ့တယ်။ မြန်မာပြည်က ဘာဖြစ်နေသလဲ၊ မန္တလေး ပရိယတ္တိသာသနဟိတ သကျသီဟစာမေးပွဲအောင်ရင် စာတတ်ပြီ-လို့ ယူဆနေတယ်၊ တပည့်တော်တို့တော့ သူ့ကို မယူဆဘူး၊ တပည့်တော်လဲ အောင်လာခဲ့တဲ့လူပဲ၊ အောင်ပေတဲ့ “ဒီပရိယတ္တိစာမေးပွဲ ကောင်းတယ်”လို့ တပည့်တော် မချီးမွမ်းဘူး၊ ကြိုက်လဲ မကြိုက်ဘူး၊ တပည့်တော် တပည့်တွေမှန်သမျှကို မဝင်အောင်ချည်းပဲ လုပ်ထားတယ်။

အခုစာအုပ်တွေရေးနေတဲ့ တောင်မြို့ဘုန်းကြီး ရဟန်း ၅-ဝါရတယ်၊ “ပရိယတ္တိသကျသီဟစာမေးပွဲ ဝင်ပါရစေ၊ ခွင့်ပေးရင်ဖြင့် ဝင်ချင်ပါတယ်၊ ပထမစာတစ်စောင်ပေးတယ်၊ “မဝင်ပါနဲ့၊ ဘာလုပ်ဖို့ ဒီစာမေးပွဲ ဝင်ချင်သလဲ၊ မဝင်ပါနဲ့၊” ဒီလိုပဲ ပြန်လိုက်တယ်။ တစ်ခါ ဒုတိယစာတစ်စောင် ရောက်လာတယ် မကြာခင်ဘဲ၊ “မြန်မာပြည် တစ်ပြည်လုံး ကျော်ကြားနေတဲ့စာမေးပွဲ ဝင်ပါရစေ၊ ခွင့်ပြုပါ၊ ခက်ခဲတယ်ဆိုတဲ့ စာမေးပွဲ ဝင်ပါရစေ၊ ဝင်ပါမှလဲ လျော်ပါ့မယ်”၊ သူဆီက စာလာတယ်၊ တပည့်တော် ပယ်လိုက်တယ်၊ “မဝင်ပါနဲ့။” နောက်တစ်ခါ တတိယစာတစ်စောင် ရောက်လာပြန်တယ်၊ ဒီတော့ ပျံတော်မူသွားပြီ ကျွန်းကုန်းဆရာတော်၊ တပည့်တော်ရဲ့ မိတ်ဆွေ၊ သူ့ဆီလဲ ရောက်နေတယ်၊ ဒီအခါ “သူ ဒီလောက်ဝင်ချင်တဲ့ဥစ္စာ၊ သူလဲ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ လူပဲ၊ ခွင့်ပေးသင့်ပါတယ်၊' ကျွန်းကုန်းဆရာတော်က ပြောတယ်၊ ဒါနဲ့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်၊ ဒီတော့ သူလဲ ၅-ဝါ ရနေပြီ။

ဒီတော့ ပခုက္ကူဆရာတော်ကြီးတွေ သွားလျှောက်တယ်တဲ့၊ “မန္တ လေးမြို့ သကျသီဟစာမေးပွဲဝင်ဖို့ ခွင့်ပြုပါ၊ မန္တလေး သကျသီဟစာမေးပွဲ ပြန်မလို့ပါ၊ ခွင့်ပြုပါ”လို့ လျှောက်တော့ ပခုက္ကူဆရာတော်ကြီးတွေက ဘာပြောလိုက်သလဲ- ဆိုတော့  “မင်းဟာ ဇာတ်ကြီးထဲလိုက်နေပြီးတော့မှ အငြိမ့်လေးထဲ လိုက်တာနဲ့ တူတယ်”လို့ ပြောလိုက်တယ်။ လိုရင်းမှာ ခုကာလ ရှိသလေ၊ ဟို-ဖိုးစိန်ကြီးဇာတ်တွေ ရွှေမန်းတင်မောင်ဇာတ်ကြီးတွေ၊ အဲဒီဇာတ်ကြီးတွေထဲ လိုက်နေပီးတော့ တကယ်နိုင်နင်းတဲ့ သူက အငြိမ့်ကလေးထဲ ဝင်ကချင်တာနဲ့ တူတယ်၊ စာတွေတက်ပြီးတော့ စာတွေချနေပီးတော့ တကယ်နိုင်နင်းတဲ့လူက ဘာမဟုတ်တဲ့ စာမေးပွဲကလေး သွားပီး ဝင်ချင်ရသလား၊ ဒီစကားသုံးလိုက်တာ။

သို့သော်လဲ တောင်မြို့ဘုန်းကြီးက တပည့်တော့်တပည့်၊ ရွှေကျင်ဂိုဏ်းသား၊ ဒီတော့ “သူတို့ မတားနိုင်ဘူး”ဆိုတာ သိတယ်၊ သိလို့ ခွင့်ပြုလိုက်တယ်၊ ဒါ ကိုယ်တော်တို့ စဉ်းစားပါ၊ တပည့်တော် ၃-ခါ ထိအောင်ဖျက်တယ်၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကျမှ ကျွန်းကုန်းဆရာတော်က “ခွင့်ပေးဖို့ကောင်းပါတယ်”ဆိုလို့ ပေးလိုက်တယ်။

ကဲ ၆-ဝါရမှာ အငယ်တက်ပြန်တယ်၊ အောင်သွားတယ်၊ အောင်ပြီးမှ ပခုက္ကူပြန်သွားတယ်၊ နောက် ၇’ဝါရတဲ့နှစ်မှာ သူအကြီးတန်းတက်ပြန်တယ်၊ ၂-ကျမ်းစွဲသွားတယ်၊ နောက်တစ်နှစ်ပြန်တယ်၊ တစ်ကျမ်းစွဲသွားတယ်၊ ၃-နှစ်နဲ့ပြီးတယ်၊ ၈-ဝါရမှာ အကုန်ပြီးသွားတယ်။

သူက ပခုက္ကူတိုက်ကြီးထဲမှာ ၃-ဝါရကနေပီးတော့ စာချဖြစ်နေတယ်၊ အကြီးအကျယ်နာမည်ရ၊ ၅-ဝါရမှာ စာမေးပွဲဝင်ချင်တဲ့အကြောင်း ခွင့်တောင်းတယ်၊ သူက ကိုရင်ဝတ်နဲ့ကထဲက သကျသီဟစာမေးပွဲစာတွေ အကုန်ကုန်ပြီး ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် တပည့်တော်က ဝင်ခွင့်မပြုဘူး၊ “မဝင်ချင်ပါနဲ့၊’ တပည့်တော် ဒီလို ပိတ်လာခဲ့တယ်၊ ဝင့်ကို မဝင်ရဘူး ဒါ။ ၃-ဝါရမှာ စာချဘုန်းကြီး၊ နာမည်ရစာချဘုန်းကြီး ဖြစ်တယ်၊ ဒီတော့ ၆-ဝါရမှာ တက်ပြန်တယ်၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ-ဆိုတော့ မြန်မာပြည်က သကျသီဟစာမေးပွဲအောင်မှ စာတတ်တယ်ထင်တယ်၊ သကျသီဟစာမေးပွဲ မအောင်ဘဲနဲ့ စာတတ်တယ် မထင်ဘူး၊ သူက ၆-ဝါရမှ တက်ပြန်တယ်၊ တပည့်တော်တို့က ၆-ဝါရတော့ သကျသီဟ ပြီးနေပြီ။

ဒီသကျသီဟစာမေးပွဲ တပည့်တော်က အထင်မကြီးဘူး၊ မဝင်စေချင်ဘူး၊ မဝင်ပါနဲ့ပြောတဲ့ စကားကလဲ တပည့်တော်အောင်ပြီးသားဖြစ်လို့ ပြောတာ။

သို့သော် ခေတ်ကြီးက စာမေးပွဲမအောင်လို့ရှိရင်ဖြင့် “ဘာမှ အသုံးမကျဘူး”လို့ ဒကာ ဒကမတွေကလဲ ထင်နေကြတယ်၊ ဘုန်းကြီးတွေကလဲ ထင်နေကြတယ်၊ ဒါ့ကြောင့်မို့ “သူများမိုးခါးရေသောက်ရင် သောက်မယ်”လို့ဆိုပီး တပည့်တော်တို့ ပဇ္ဇောတာရုံတိုက်ကလဲ ဒါလုပ်ရတာ၊ လုပ်ချင်လို့ လုပ်နေတယ်-လို့ ကိုယ်တော်တို့ မထင်နဲ့၊ စာမေးပွဲတွေနဲ့ ဒီပရိယတ္တိတိုက်ကြီးကို တပည့်တော်တို့က ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်နည်းနဲ့မှ မကြိုက်ဘူး။

စာမေးပွဲမပါရင် ဒကာ ဒကာမတွေက ဒီလောက်အားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ပရိယတ္တိက ဘယ်နှစ်ပါးအောင်တယ်၊ ပထမငယ်က ဘယ်နှစ်ပါး ပထမလတ်က ဘယ်နှစ်ပါး၊ ပထမကြီးက ဘယ်နှစ်ပါး၊ စာချတန်းက

ဘယ်နှစ်ပါး၊ ပါဠိပါရဂူက ဘယ်နှစ်ပါး၊ အောင်မယ် သူတို့က အဟုတ်ကြီး ထင်နေတာ၊ ဒါ မြို့သူမြို့သားတွေက သာသနာရေး အတော်အားထုတ်နေတဲ့ လူတွေ၊ အဲ သူတို့က ဒီလို လုပ်နေတာနဲ့ကို လုပ်နေရတယ်။ မလုပ်လဲ မဖြစ်တဲ့ခေတ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်၊ စာမေးပွဲသာ မပါရင် ဒီကျောင်းတိုက်ကို ဘယ်နည်းနဲ့မှ သူတို့အားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းပေါက်တောင်မှ ပြူလို့ကြည့်ချင်မှကြည့်မယ်၊ အဲ-ဒီလို ခေတ်ကြီးက ဖြစ်နေတော့ သာသနာကိုလဲ သူတို့အားပေးချင်သလောက် အားပေးပါစေ-ဆိုပီးတော့ တပည့်တော်တို့က လုပ်နေရတာ။

ဒါကြောင့်မို့ တပည့်တော် ပြောလိုရင်းက ဘာလဲ၊ ဒီစာမေးပွဲတွေ သိပ်ပြီးတော့ ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ မကောင်းပေမယ့် အခုနက ပြောသလိုပဲ ဒကာ ဒကမတွေကိုက ဒီစာမေးပွဲအောင်မှ၊ အဲ-သူတို့တိုက်က အောင်တယ်ဆိုရင် ပြုံးလို့၊ ပြောမဆုံးနိုင်ဘူး၊ တပြုံးပြုံးဖြစ်နေတယ်၊ တို့တိုက်က ဘယ်နှစ်ပါးအောင်တယ်၊ ဘယ်လိုအောင်တယ်၊ ဘာဖြစ်တယ်၊ သူတို့လုပ်နေတယ်။

အခုလဲပဲ အောင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်လေးတွေကို တစ်နေ့က “ခင်မောင်ရင်”ဆိုတာ လာလျှောက်တယ်၊ 'ဆုပေးပွဲလုပ်ချင်ပါတယ်”တဲ့၊ “အေး-မင်းတို့ဘုန်းကြီးနဲ့ မင်းတို့တော့ လုပ်ပေါ့ကွယ်၊ ငါ့တော့ မပင့်ပါနဲ့”လို့ ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒီဆုပေးပွဲ ငါ့လဲ မပင့်နဲ့၊ မင်းတို့ဘုန်းကြီးနဲ့ မင်းတို့လုပ်ကြပေတော့ကွယ်၊ လုပ်တာကတော့ ဝမ်းမြောက်ပါတယ်၊ ဝမ်းမမြောက်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဒကာ ဒကမတွေကိုကလဲ ဒီအထဲမှာ အထင်ကြီးနေတာ၊ စာမေးပွဲ အောင်လို့၊ ဒီအထဲမှာ စာသင်သားဖြစ်နေတဲ့ ဦးပဉ္စင်း ကိုရင်တွေကလဲ စာမေးပွဲအောင်ချင်တယ်၊ အင်မတန့်ကို အောင်ချင်တယ်၊ စာမေးပွဲမဝင်ရရင် သူတို့မနေနိုင်, မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေတယ်၊ အဲ-ဒါမျိုးကြောင့် ပြောနေတာ။

စာမေးပွဲအောင်ရုံလေး မလုပ်ကြပါနဲ့၊ စာမေးပွဲအောင်ဖို့ရာက ဘာမှ ခက်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှမခက်ဘူး၊ အောင်နေကြတာပဲ၊ နေရာတိုင်းမှာ အောင်နေကြတာပဲ။

ဒီထဲ လျှောက်ပီးပြောနေတာ ဒကာ ဒကမတွေ နားထောင်နေတယ်၊ စိုက်နားထောင်နေတာ၊ ဒီကပြောတဲ့အတိုင်း အကုန်လုံးမှတ်ချင်မှတ်သွားမှာ၊ ဒါကြောင့် အကုန်လုံးထုတ်ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး၊ “တစ်သက်လုံး ဖုံးသမျှ ကုန်းခါမှပေါ်”ဆိုသလို ဖြစ်နေအုံးမယ်၊ ဒါ့ကြောင့် ခပ်လျှော့လျှော့ပြောတော့မယ်၊

ကြိုးစားလုပ်ကြပါ၊ အခုနည်းကိုလဲ မလုပ်ရဘူး-လို့ မဆိုဘူး၊ လုပ်ကြပါ၊ သာသနာ့အနှစ်သာရထိအောင် ဒီက ကျကျနန လုပ်ပေးပါ၊ စာမေးပွဲအောင်ရုံလေး မလုပ်ပါနဲ့၊ ခုနကပြောသလို ပိဋကတ်သုံးပုံ နိကာယ်ငါးရပ် တကယ့်ကို ချနိုင်ပို့နိုင် သိအောင်, နားလည်အောင်, သိနားလည်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် လုပ်ကြပါ၊ တိုက်တွန်းပါတယ်။” 

(မြောင်းမြပဇ္ဇောတာရုံတိုက်ဟောင်း၌ မိန့်ကြားသော သြဝါဒမှ။)

ကူးယူတင်ပြသူ-

အရှင်ဃောသိတာနန္ဒာလင်္ကာရ

(အစိုးရဓမ္မာစရိယ၊ ဝိနယဝိဒူ)

မိဂဒါဝုန်တောရကျောင်းတိုက် (မှော်ဘီ)

--------------------

• မူရင်းလင့် = https://www.facebook.com/ashin.ghosita.10/posts/pfbid02RFDLusgzLMTaMXzRoRkmYjacDZsJaEug8b1k6xVWPCHt1aF4Sm4XvmY4JEaU82NCl